FEM NEWS – ΤΟ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ / Ο εξορκισμός των ψυχοφαρμάκων … στην ψυχική υγεία των δυτικών γυναικών

Βενζοδιαζεπίνες (Tavor, Xanax, Rivotril, Valium, Ansiolin, En, Frontal, Lexotan, Prazene, Control, Lorans, κ.λπ.); άλλα παράγωγα βενζοδιαζεπίνης (Dalmadorm, Felison, Halcion, Minias, Roipnol, κ.λπ.); τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs), πιο γνωστά μέσω των έξι κύριων μορίων: Φλουοξετίνη (Prozac, Fluoxerene, Fluoxetine), Fluvoxamine (Maveral, Fevarin, Dumirox), Paroxetine (Sereupin, Seroxat, Seroxat, EutimilZl ), Citalopram (Elopram, Seropram) και Escitalopram (Entact, Cipralex)· στη συνέχεια υπνωτικά χάπια, υπνωτικά φάρμακα και φυσικά ή ψευδο-τέτοια φάρμακα (Valerian, Hypericum), αλλά και β-αναστολείς και θυρεοειδικές ορμόνες είναι όλα ψυχοφάρμακα με περισσότερο ή λιγότερο κοινές ονομασίες, με μεταβλητές συνθέσεις, που χρησιμοποιούνται για διάφορες παθολογίες. Ποιος τα χρησιμοποιεί και πώς;

Η κυρία που κάθεται δίπλα σας τώρα στο τρένο και τους πήρε να αποκοιμηθούν χθες το βράδυ και να ξυπνήσουν σήμερα το πρωί ή η νεαρή γυναίκα πίσω από το τιμόνι του Smart που βοηθά τα παιδιά σας με τα μαθήματά τους τα χρησιμοποιούν, επειδή έχουν συνταγογραφήσει τους για να τους κρατήσουν υπό έλεγχο διατροφικές διαταραχές, ο κάτω ένοικος από το άγχος, ο λέκτορας Γάλλων για την κατάθλιψη, ο διευθυντής της τράπεζας για ταχυκαρδία. Οι πιο κοντινοί σας χρησιμοποιούν ψυχιατρικά φάρμακα. Αν δεν είναι η θεία σου ή η μητέρα σου, αν δεν είναι η αδερφή σου, τότε είναι η κόρη σου. Αν δεν είναι κόρη σου, είναι η καλύτερή σου φίλη. Ή η φίλη της κόρης σου «που οι δεκαπέντε σταγόνες κάτω από τη γλώσσα κάθε τόσο σίγουρα δεν βλάπτουν». Είθε ο Ρομπέρτο ​​Σαβιάνο να μας συγχωρέσει που ακρωτηριάσαμε έτσι ένα από τα αρχικά του λόγια, η κολεκτίβα Nolite δεν έχει τρελαθεί, αλλά χωρίς επιστημονικές αξιώσεις, έχει αρχίσει να διερευνά το τεράστιο και πολύπλοκο ζήτημα της ιατρικής του φύλου, ή μάλλον πόσο πρέπει να ληφθεί επαρκώς υπόψη το γυναικείο σύμπαν ακόμη και στον τομέα της υγείας.

Σε εκείνο το επαναστατικό δοκίμιο, που λέγεται Αόρατος di Caroline Δημιούργησε τον Perez (Einaudi, 2020), αφιερωμένη στη διπλή απουσία δεδομένων φύλου και γυναικών στα δεδομένα φύλου και την οποία συνιστούμε σε γυναίκες και άνδρες να γεμίσουν τη σιωπή με φωνές και δεδομένα, η ιατρική λάμπει επίσης με λήθη στη μελέτη του γυναικείου σώματος και της ζωής της -δυναμικό σύστημα. Για αιώνες και αιώνες, η ιατρική βασίζεται στην υπόθεση ότι το ανδρικό σώμα ήταν ο κανόνας και αυτό έχει προκαλέσει μια σοβαρή απουσία δεδομένων φύλου που εξακολουθεί να αποτελεί πηγή λανθασμένων επιστημονικών και διαγνωστικών αξιολογήσεων.Δεν είναι ασυνήθιστο για τους γιατρούς να μην εντοπίζουν παράγοντες κινδύνου, επειδή τα συμπτώματα είναι διαφορετικά από τα ανδρικά «εγχειρίδια» (σκεφτείτε την καρδιακή νόσο). Συνοψίζοντας, οι γυναίκες εξακολουθούν να περιλαμβάνονται ελάχιστα στις κλινικές δοκιμές για απλοποίηση και περιορισμό του κόστους, με αποτέλεσμα τελικά να είναι περισσότερο εκτεθειμένες στους επιβλαβείς κινδύνους των φαρμάκων, ακόμη και των πιο συνηθισμένων. Αυτά είναι ασυγχώρητα κενά, γιατί στην ιατρική -ακόμα περισσότερο από ό,τι σε άλλους τομείς- οι διαφορές των φύλων μπορεί πραγματικά να είναι καθοριστικές.

Ο Nolite τρέμει για την υγεία του και για όλους. Τα σώματα με την πανδημία βρέθηκαν γυμνά μπροστά σε μεταλλαγμένους ιούς, εμβόλια τόσο απαραίτητα όσο και πειραματικά. Σήμερα, όμως, ο Nolite ενδιαφέρεται να επιστήσει την προσοχή σε ορισμένες ασθένειες, που με τον καιρό θεραπεύτηκαν, σβήνοντας τις προσωπικότητες εκκεντρικών και ευαίσθητων γυναικών, άρα άβολων.

Πηγαίνουμε στις μύτες των ποδιών, χωρίς κλινικές δεξιότητες, αλλά με περιέργεια στον κλάδο των ψυχιατρικών παθήσεων και προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί τα ψυχιατρικά φάρμακα έχουν βρει χώρο στα ντουλάπια μας, στις τσάντες μας, στη ρουτίνα μας. Μελέτες επιβεβαίωσαν τον επιπολασμό της κατάθλιψης, της δυσθυμίας, της γενικευμένης αγχώδους διαταραχής, της διαταραχής πανικού, της κοινωνικής φοβίας και ειδικών φοβιών στο γυναικείο φύλο. Επειδή? Φαίνεται ότι αυτή η επίπτωση οφείλεται στα στρεσογόνα γεγονότα και καταστάσεις της ζωής στις οποίες υπόκεινται οι γυναίκες από την παιδική ηλικία. Το τραγικό παράδειγμα, εκείνη η κορυφή του παγόβουνου μιας στρωματοποιημένης πατριαρχικής κυριαρχίας, είναι η έκθεση στη βία -σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, οικονομική- που υφίσταται στη διάρκεια της ζωής ένα ποσοστό γυναικών που κυμαίνεται από 16 έως 50%. Οι παράγοντες κινδύνου σχετίζονται επίσης με το γενετικό ιστορικό του ατόμου, αλλά και με την κοινωνική θέση. Σε αυτή την περίπτωση, στοιχεία όπως η ανεργία, η διαχείριση της οικογένειας, τα προβλήματα σχέσεων και συζυγικών συσχετισμών, η διαχείριση του παιδιού μπορούν να επιδεινώσουν την κλινική προδιάθεση της γυναίκας.

Μια ευθραυστότητα τότε; Ή την ανεπιθύμητη επίδραση από κάτι άλλο;

Οι ψυχικές διαταραχές συχνά χαρακτηρίζονται από την παρουσία σωματικών συμπτωμάτων που αναφέρονται από τον ασθενή, αλλά χωρίς ιατρική βάση. Σε εκπληκτικό επίπεδο, μάλιστα, οι γυναίκες που πάσχουν από κατάθλιψη εμφανίζουν περισσότερα σωματικά συμπτώματα από τους άνδρες, όπως για παράδειγμα εξασθένιση, όρεξη και διαταραχές ύπνου, ενώ στη σχιζοφρένεια μερικές φορές Ταυτόχρονα με τυπικά συμπτώματα διαταραχής της διάθεσης, τα καταθλιπτικά συμπτώματα και οι σχιζοσυναισθηματικές μορφές είναι πιο συχνά στις γυναίκες, ενώ η απάθεια, η κακή γλώσσα, η κοινωνική απομόνωση και τα γνωστικά ελλείμματα φαίνονται γενικά πιο συχνά στους άνδρες. Τέλος, οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να ζητήσουν βοήθεια και να αναφέρουν τα συναισθηματικά τους προβλήματα στον οικογενειακό τους γιατρό, στα μέλη της οικογένειάς τους, για να μιλήσουν για αυτό στους φίλους τους και στρέφονται πιο επιπόλαια στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Αυτό θα πρέπει να τους προστατεύει και να τους προστατεύει, στην πραγματικότητα Η σοβαρή ή ασήμαντη ψυχική ασθένεια έχει γίνει συχνά η επιλογή για τον έλεγχο της «ασταθούς» διάθεσης των άβολων γυναικών.

Παλαιότερα η αιτία αναζητούνταν στο σώμα (μέσω των πρώτων μελετών βιολογίας και ανατομίας), στη λογική (εννοούμενη πάνω από όλα ως έδρα της θέλησης και ελέγχου των παθών), αλλά και στην ψυχή, και αυτά τα τρία στοιχεία ποτέ δεν διακρίθηκαν ξεκάθαρα. ο ένας από τον άλλον. Όλα αυτά, λοιπόν, επηρεάστηκαν από την κουλτούρα της εποχής που καταλόγιζε κάποιες συμπεριφορές ως «παρεκκλίνουσες», καταλήγοντας να τις παθολογεί στη βάση σεξιστικών κανόνων φύλου και ρατσιστικών προκαταλήψεων.

Ένα μάλλον εμβληματικό παράδειγμα αυτού του μείγματος θεωριών, προκαταλήψεων και δεισιδαιμονιών είναι η περίπτωση της υστερίας (από τα ελληνικά στέρα, μήτρα), που από την αρχαία Ελλάδα θεωρούσε μια τυπικά γυναικεία παθολογία που προκαλείται από τη μετατόπιση της μήτρας. Για αιώνες τα πιο ποικίλα συμπτώματα έχουν συνδεθεί με αυτή την «ασθένεια»: σπασμοί, παράλυση, καταρρεύσεις, ημικρανίες, αλλά και κατάθλιψη, άγχος και υπερβολική συναισθηματικότητα, που στην πράξη θα μπορούσαν εύκολα να «διαγνωστούν» σε κάθε γυναίκα που δεν σεβόταν τον ρόλο. γιατί περίμενε από την κοινωνία της εποχής. Η υστερία αντιμετωπιζόταν ιατρικά μέχρι το 1950 περίπου και, ανάλογα με την ιστορική περίοδο, τα αίτια της αναζητούνταν στο μυαλό, το σώμα ή την ψυχή των ασθενών με επακόλουθες θεραπείες και θεραπείες που κυμαίνονταν από το όπιο μέχρι τον καλό γάμο. , από την κλειτοριδεκτομή στον αυνανισμό, από τους εξορκισμούς -μέχρι τις καταδικαστικές αποφάσεις για μαγεία του Δικαστηρίου της Ιεράς Εξέτασης- στην καταναγκαστική φυλάκιση, που δεν γλίτωσε τους διάσημους «τρελούς» ακόμη και μετά τη διάδοση της φροϋδικής ψυχοθεραπείας.

Camille Claudel

Η ζωή της Camille Claudel αντιπροσωπεύεται καλά από δύο φωτογραφίες: η πρώτη από τον César, με παραγγελία του Rodin, την απεικονίζει ως μια νεαρή καλλιτέχνιδα και ανεξάρτητη γυναίκα: ένα περήφανο προκλητικό βλέμμα, ατημέλητα μαλλιά και διεισδυτικά μάτια. Η δεύτερη, της φίλης της Jessie Litcomb, στο άσυλο του Montdevergues, είναι η φωτογραφία μιας παραιτημένης και αλλοτριωμένης γυναίκας-φάντασμα. Αυτές οι φωτογραφίες αντιπροσωπεύουν δύο πολύ σημαντικές περιόδους της ζωής της: τα δεκατρία χρόνια με τον Ροντέν και τα τριάντα χρόνια στο άσυλο (από την Εγκυκλοπαίδεια των γυναικών)

Έχουν γραφτεί αξιομνημόνευτες σελίδες για τις γυναίκες και το τρελοκομείο. Θυμόμαστε την ιστορία της Camille Claudel (1864-1943), μιας πολύ ταλαντούχου γλύπτριας, του εραστή του Rodin, που πέρασε τριάντα χρόνια σε ένα άσυλο, η μόνη απάντηση που βρήκε ο αδερφός της για να αντιμετωπίσει τις αυταπάτες του, μέχρι θανάτου στην απόλυτη μοναξιά και σε πλήρη λήθη.. Ή την ιστορία που λέγεται στην ταινία γενιάς Διακόπηκαν κορίτσια (είναι μια ταινία του 1999 σε σκηνοθεσία James Mangold, με πρωταγωνιστές τη Winona Ryder και την Angelina Jolie), με αυτόν τον τίτλο Κορίτσι, διακόπτεται, που στιγματίζει την άστατη ροή μιας οριακής προσωπικότητας που στο ψυχιατρικό ινστιτούτο, στο οποίο «θεραπεύεται», συγκρούεται με άλλες και δραματικές διακοπές. Αντίθετα, είναι μια σειρά Η βασίλισσα του σκακιού που λέει για τον εθισμό της πρωταγωνίστριας στα ηρεμιστικά, που ξεκίνησε στις εννέα μόλις στο ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε. Η χορήγηση ηρεμιστικών φαίνεται να ήταν μια διαδεδομένη πρακτική στο είδος των δομών που υποδέχονταν κορίτσια και αγόρια. Η ανάγκη για έλεγχο και ρύθμιση εμφανίζεται ξανά.

Το ψυχοφάρμακο, που σίγουρα χρησιμοποιείται στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1960, σχεδόν σταρ, όπως τα αστέρια που δηλώνουν εθισμό ή γίνονται θύματα του, σε εκείνα τα κοκτέιλ βαρβιτουρικών και αλκοόλ που συνοδεύουν τις αυτοκτονίες ορισμένων από αυτά, ακόμη και μεταξύ Ιταλίδων. γίνει ένα ευρέως διαδεδομένο φάρμακο για την κούραση της ζωής. Το άγχος και η κατάθλιψη, επομένως εξηγήσιμα από γενετικούς παράγοντες, γίνονται συμβιωτικά με τη χειραφέτηση, με την απογοήτευση που ενυπάρχει στην αδυναμία αντιστοίχισης σε μοντέλα τελειότητας, αποτελεσματικότητας, παραγωγικότητας.

Αν τα τελευταία χρόνια το να μιλάμε ανοιχτά για την ψυχική υγεία έχει ευνοήσει μια προοδευτική διάβρωση των ταμπού, ωστόσο, οι ηθικές υποδηλώσεις, ιδιαίτερα προς τις γυναίκες, δεν έχουν εξασθενήσει, σαν να υπήρχε σε κάποιο βαθμό μια «ενοχή» που υπονοείται σε ψυχολογικές ενοχλήσεις που δεν μπορούμε. ξεφορτώνομαι. Οι νεαροί ολυμπιονίκες του αθλητισμού βρέθηκαν το τελευταίο διάστημα κάτω από τον μεγεθυντικό φακό να ξεπεράσουν το κτήμα τους, αποσύρθηκαν για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που προέκυψαν από την έξαρση του αγώνα. Αμέσως τα τοπικά μέσα ενημέρωσης τους κατέγραψαν ως αδύναμους, ανίκανους να τα καταφέρουν, μακριά από την εικόνα μιας δυνατής γυναίκας που χτίστηκε από την καριέρα τους. Ο Nolite, από την άλλη, χειροκρότησε με αλληλεγγύη και συγκινήθηκε από αυτό που αποκάλυπτε το όριο που έφτασε, σε αυτήν την ειλικρινή επίγνωση του σταματήματος για να μην διακόψει και να διαφθαρεί μέσα στην πραγματικότητα.

Η πατριαρχική κληρονομιά έχει εδραιωθεί όχι μόνο στην ιατρική, αλλά και στη δημόσια επικοινωνία θεραπειών και παθολογιών. Και οι γυναίκες υποφέρουν από αυτή την προκατάληψη ότι συλλαμβάνονται και νιώθουν ψυχολογικά ευάλωτες. Ενώ αυτή η πεποίθηση απεικονίζει τις γυναίκες ως ανίκανες να διατηρήσουν μια αξιοπρεπή ψυχική ισορροπία και ως εκ τούτου ακατάλληλες για να κατέχουν θέσεις εξουσίας (ποια είναι τα όρια με τη στερεοτυπία;) Ταυτόχρονα, οδηγεί στην υποτίμηση της εξάπλωσης ψυχιατρικών διαταραχών μεταξύ των ανδρών, κρύβοντας την αναγνώριση . Τρομερό, έτσι δεν είναι;

Θα πρέπει λοιπόν να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή στα δεδομένα, στο να κάνουμε ορατό το αόρατο, στη φαρμακοποιία που μας απλοποιεί και μας προδίδει.

Andrianos Mutakis

"Δια βίου γκουρού της μπύρας. Κακός social mediaholic. Διοργανωτής. Τυπικός geek της τηλεόρασης. Καφετιέρης. Περήφανος επαγγελματίας τροφίμων."

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.